Devolveume a ilusión pola política perdida aló por fináis dos oitenta enredada na maraña de corrupcións. Fíxome crer que unha nova vía era posible. Que o realismo tiña como contraposición o idealismo. Fíxome pensar que a política podía ser a solución dos nosos problemas e dos da nosa civilización. Fíxome voltar a militar en política.

   E agora isto...

   Hai tempo tiven na cachola a idea de escribir un artigo nesta páxina sobre as diferencias nos seguidores poíticos de dereitas e de esquerdas. Teño claro que as hai e coma nos Mandamentos de Moisés, tamén aquí redúcense a unha: a capacidade de autocrítica. Cando algo non gusta decímolo sen máis e o que vexo agora non me gusta... non me gusta nada.

   Entendo ou quero entender que sexa necesario reducir os salarios aos funcionarios. A realidade é testaruda e son o único colectivo, xunto cos pensionistas, no que o Estado pode intervir directamente. E non me parecería mal ter tocado eses salarios si antes tivera feito outras cousas:

   .- exterminar garitos financieiros coma as SICAV.

   .- reinstaurar o imposto do Patrimonio.

   .- subir o IRPF, o único imposto proporcional do nosos país.

   .- retirar as subvencións a igrexa católica.

   .- esixir aos bancos a devolución dos cartos aportados para a súa salvación.

   .- reducir á mínima expresión as aportacións á Casa Real (que non morran de fame).

   .- retirar as axudas aos centros educativos concertados alí onde haxa prazas públicas.

   .- ...

   O peor disto é a sensación de desangano que me queda. a impresión de que xogaron conmigo. Tiven a ilusión de cambio e unha vez máis a realidade pisouna. Espero, polo meu propio ben, que esta vez me dure menos que da outra. Espero que a xeración de xóvenes poíticos que hoxe traballan nos partidos non lles pase o que a mín xa me pasou. Que non abandonen para poder cambiar isto. Espero que o compañeiro José Luís, alomenos teña claro o que está facendo xa quea  mín, agora, non mo parece. Agora síntome desilusionado, e desorientado, e enganado...