Devolveume a ilusión pola polÃtica perdida aló por fináis dos oitenta enredada na maraña de corrupcións. FÃxome crer que unha nova vÃa era posible. Que o realismo tiña como contraposición o idealismo. FÃxome pensar que a polÃtica podÃa ser a solución dos nosos problemas e dos da nosa civilización. FÃxome voltar a militar en polÃtica.
  E agora isto...
  Hai tempo tiven na cachola a idea de escribir un artigo nesta páxina sobre as diferencias nos seguidores poÃticos de dereitas e de esquerdas. Teño claro que as hai e coma nos Mandamentos de Moisés, tamén aquà redúcense a unha: a capacidade de autocrÃtica. Cando algo non gusta decÃmolo sen máis e o que vexo agora non me gusta... non me gusta nada.
  Entendo ou quero entender que sexa necesario reducir os salarios aos funcionarios. A realidade é testaruda e son o único colectivo, xunto cos pensionistas, no que o Estado pode intervir directamente. E non me parecerÃa mal ter tocado eses salarios si antes tivera feito outras cousas:
  .- exterminar garitos financieiros coma as SICAV.
  .- reinstaurar o imposto do Patrimonio.
  .- subir o IRPF, o único imposto proporcional do nosos paÃs.
  .- retirar as subvencións a igrexa católica.
  .- esixir aos bancos a devolución dos cartos aportados para a súa salvación.
  .- reducir á mÃnima expresión as aportacións á Casa Real (que non morran de fame).
  .- retirar as axudas aos centros educativos concertados alà onde haxa prazas públicas.
  .- ...
  O peor disto é a sensación de desangano que me queda. a impresión de que xogaron conmigo. Tiven a ilusión de cambio e unha vez máis a realidade pisouna. Espero, polo meu propio ben, que esta vez me dure menos que da outra. Espero que a xeración de xóvenes poÃticos que hoxe traballan nos partidos non lles pase o que a mÃn xa me pasou. Que non abandonen para poder cambiar isto. Espero que o compañeiro José LuÃs, alomenos teña claro o que está facendo xa quea mÃn, agora, non mo parece. Agora sÃntome desilusionado, e desorientado, e enganado...