  Són, dende as lecturas obrigadas de 2º curso de E.X.B., admirador de Ramón y Cajal. Foi, en efecto, unha mente privilexiada que publicou acerca das máis dispares materias, sempre con brillantez, acadando en 1.906 un dos dous premios Nobel non literarios españóis.
  E foi ademáis un certeiro analista da vida social e polÃtica de España (renunciou ao posto de Ministro de Instrucción Pública). Calquera que teña estado na miña casa verÃa, porque o amoso con orgullo, unha litografÃa de Don Santiago, procedente do despacho do meu avó na que, de puño e letra, transcrÃbese o seguinte pensamento:
  "Se ha dicho hartas veces que el problema de España es un problema de cultura. Urge, en efecto, si queremos incorporarnos a los pueblos civilizados, cultivar intensamente los yermos de nuestra tierra y de nuestro cerebro, salvando para la prosperidad y enaltecimiento patrios todos los rÃos que se pierden en el mar y todos los talentos que se pierden en la ignorancia".
  Esta análise, feita o 1º de Maio de 1.922 ten unha escandalosa vixencia hoxe en dÃa. O problema de España, de Galicia e de Pontedeume segue a estar na educación e na cultura. Hai que pensar coma D. Santiago e loitar contra o que non nos gusta dende a educación que é o único que nos fará libres.
  Temos, por tanto, que educar na tolerancia, na solidariedade, na diversidade, na interculturalidade, para enriquecernos e chegar a conseguir que os nosos rÃos non se perdan no mar da ignorancia.
  Temos que elevar a cultura ao grado de ben común e necesario, para valorar de xeito claro o que temos e o que teñen os demáis, para poder loitar por conquerir o que desexemos, e conquerilo. Hai que saber de onde vimos para decidir onde queremos ir.
  Temos que cambiar as actitudes e as aptitudes dos que nos gobernan e dos que nos dirixen na economÃa, na educación ou no traballo. Temos que cambialas para que miren adiante, pero á distancia; para que loiten polo futuro, non polo presente; para que proxecten vilas, non promocións; para que as vÃas sexan de comunicación, os plans de ordeación, as tecnoloxÃas da información e as polÃticas dos cidadáns.
  Temos que cambiarnos a nós mesmos para ser máis crÃticos, menos conformistas, para esforzarnos na loita polo que queremos.
  Non o imos conseguir dende os blogs nin dende a distancia, hai que formar parte das estructuras que non nos gustan para podelas transformar, ainda que ás veces comulguemos con rodas de muiño. Cando sexamos máis quizáis chegue o cambio.
| Comentarios |
|
